apartman çocuğu

bildiğimiz üzere apartman hayatının bazı kuralları vardır. öncelikle toplu bir yaşama birimi olduğu için bu topluluğun içindeki özgürlüğünü kısıtlayan bir takım durumlar vardır. sabahlara kadar eğlenmemek, müziği sonuna kadar açıp kafa sallamamak, aidatı düzenli ödemek, çöpünü adam gibi çıkarmak gibi. küçük yaşlardan beri bunlara genellikle alışırsın ve elinden geldiğince bu kurallara uyarsın. uymadığın zamanlar da olur elbette. buraya kadar anlattıklarım size yabancı gelmemeli.

ama şu anda içinde yaşadığım apartmanda toplu yaşama olayı farklı boyutlara taşınmış durumda. şöyle düşünün: aradaki duvarlar kalkmış ve bütün sakinler aynı kocaman dairede yaşıyorlar. daha somut örneklere geçecek olursak, sabah yan daire ile birlikte dış fıçalamalar, siz elinizde derginiz boşaltım yaparken komşunun traşına eşlik etmeler, sabah sabah seda sayan'ı sanki kendi evinde izliyormuşsun hissine kapılmalar, özel hayat konuşma balonlarının evinizde gezmesi ...

bunların en büyük nedeni tabiki ses yalıtımı ve hatta duvar adına pek bir şey olmaması apartmanda. e böyle olunca da bütün tabular yıkılmakta. ben noise'i doom'u köklerken başka biri patlatıveriyor kral tv'yi. kozmopolit, mozaik diyorlar, gelsinler görsünler doruklarında geziyoruz.